-:- حس غـــریب -:-

باز هم بی تو...

چقدر چله نشینی؟... چهل... چهل... تا چند؟

چقدر جمعه گذشت و نیامدی، سوگند

به دانه دانه تسبیح مادرم، موعود!

که بی تو هیچ نیامد به دیدنم لبخند

                
که روزها همه مثل هم‌اند- سرد و سیاه-

غروب‌ها و سحرهاش خسته‌ام کردند

                           
کشانده‌اند مرا روزها به تنهایی

گمان کنم که مرا منتظر نمی‌خواهند!

                                           
تو نیستی و جهانم پر از فراموشیست

جهان عاشقی‌ام را غروب‌ها آکند...

                                                       

تو نیستی که قیامت کنی به آن قامت

تو نیستی که درختان به خویش می‌بالند!

                                              

تو نیستی و... چقدر از زمان من باقیست

چقدر بی تو بگویم غزل غزل، یکبند

                                 

به چشم‌های کسی احتیاج دارد که

زند به شاخه ادراک خاکی‌اش پیوند

                  

به چشم‌های کسی که شبیه یک منجی

زلال، آبی، روشن- شبیه تو- باشند

  

چقدر چله نشینی؟ چقدر ندبه و اشک؟

چقدر بی تو سرودن قصیده‌های بلند؟

در انتظار دیدنت همه دلها بیقرارند...

       ای تک ستاره بهشت حسرت به دلمان نذار...!

محاسن سپید میکنم. بی تو. بنگر مرا:
چشمهایت، کوچه، باد، خاک، چادر، عشق، قلم، عقیق، دعا، اشک، قلب، حضور، رویا، توپ، گردنبند، مهتاب، کوه، رنگ، نقش، گل، صورتی، تنهایی، باران...!

دریاب مرا، سپید می شود آنچه بر سرم روییده است، نمی آیی. تنهاییم را با تو قسمت میکنم، نمی آیی. رویای توست در حجاب، نمی آیی. قلم بی تو نمینویسد، نمی آیی. حجت قلب من بر عشق تویی، تمام حضور سبز من در این فضا، تویی. سیل می شود غم، کمر راست نمی شود. مرا دریاب!
گذر من از کوچه تو، کوچه عشق، بهشت من است، جنت آباد! پرسه میزنم در حوالی تو، به شوق تو، به امید روی تو، حجاب میکنی! بس است این همه برای من. تا به کی گریزان، بنگر وجودم را. درد میکشم از فراقت. میسوزم، خاکستر میشوم، می آیم. ققنوس! این کویر تشنه تن را، کی سیراب میکنی؟
کاش باران بیاید!

اللهم عجل لولیک الفرج

و متقیان را تقوائی ناب ،

عاشقان را عشق دادی و مؤمنان را ایمان ،

 نه عارفم نه متقی ، نه عاشقم نه مؤمن ،

                                                   گدایم و بی چیز ،

 تشنه جرعه ای معرفت محتاج تکه نانی از سفره رحمت .

سکه پر برکت عشقت را نصیبم کن تا سالک شوم و راه تو درپیش گیرم

                                                            *برأفتک یا أرحم الراحمین*

كه هر بهار با عطر تو زنده ميشود

 و هر پاييز از حسرت نيامدن تو مي ميرد.

قصد نداري بيايي ؟

حتي به خاطر اين گلدان؟

ما كه ارزشي نداريم

اما فكر ميكنم ياس را دوست داشته باشي

به خاطر گلهاي ياس و به خاطر خاطرات ياس برگرد

بسم الله

توی اتاقم روی صندلی نشستم و به کتابهایی که دور تا دور خودم توی قفسه های کتاب چیدم نگاه میکنم. اما هیچ کدوم توجهم رو به خودشون جلب نمیکنه. این کار رو چندین بار بین چند هزار کتاب تکرار میکنم . باز هم به نتیجه نمیرسم. سکوت کردم و سعی میکنم کمتر حرف بزنم. درست اون لحه که فکر میکردم همه کارها درست شده میبینم که همه چی به هم میخوره. کله برنامه هام و کارهایی که پیشبینی کرده بودم تغییر میکنه.

این روزها که نه بهتر بگم این مدت این قدر با خودم کلنجار رفتم و با خودم دعوا کردم که تحملم زیاد شده و این چیزا با وجود اینکه غیر منتظره به نظر میرسن برام عادی شدن.

باز هم به کتابها نگاه میکنم. تقریباً 4 گوشه اتاق قفسه کتاب نصب شده و من در وسط این همه کتاب محصورم.

دوست ندارم به ساعت نگاه کنم. شاید یه جوری در مقابلش احساس ضعف میکنم. وقتی که میام خونه  این قدر این لحظات به تندی میگذرن که به گرد پاشون هم نمیرسم و وقتی که از خونه دور میشم هر ثانیه به اندازه چند ساعت طول میکشه تا بگذره.

این ها برام مهم نیست. مهم سکوتیه که یاد گرفتم . سکوت یعنی آرامش. شاید هم یعنی فرار از نا توانی ها.

این روزها اشتباهاتم زیاد شده. کمتر درس میخونم. کمتر مطالعه میکنم و کمتر به سراغ دوستام میرم. اینآخری خیلی طبیعیه. چون دیگه دوستی ندارم. شاید  در اهر با خیلیا سلام وعلیکی داشته باشم.اما هیچ کدوم ...

آخرین چیزی که این چند وقت هم بهش  خیلی انس گرفته بودم نوشتن بود که اون هم فعلاً تعطیله

پنجره زیباست اگر بگذارند...

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند...
من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم....

عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند

یا محبوب
باذن مولالنا مهدی (عج)

مولا جان اینجا خانه توست. ببخش اگر غیر تو گفتم.

سلام

میخواستم برم بستان  تا به عنوان خادم الشهدا کار کنم .اما یه سری مشکل برام پیش اومد که سفرم عقب افتاد.

اما خدا توفیق داد تا امروز برم تشییع شهدای گمنام.

نمیدونم درسته که بگم دلم برای شهدا سوخت یا نه؟

شاید باید بگم دلم برای خودمون باید بسوزه. اما یه کم شبیه شعار میشه.خداییش خیلی از صدا و سیما شاکیم. این چن روز ندیدم هیچ برنامه ای در این مورد داشته باشه. در عوض تا تونسنتن از یه بنده خدایی تبلیغ کردن که نگو ونپرس.

نمیگم این کارشون بد بود یا خوب بود. اما زمانی که اون بنده خدا در یکی از برنامه هاش گفت : ان شا الله شهدامئن فیض ببرن خجالت کشیدم. اینکه یه آدم غیر ایرانی برای شهدای ایران این جوری دعا کنه در حالی که تو همین پایتخت اسلامی هیچ تبلیغی یا اعلام مراسمی از صدا و سیما پخش نشه و یا اگه هم پخش بشه خیلی محدود.

اگه جمله بندیهام مشکل داره شرمنده. به حساب ناراحتیم بذارید.

التماس دعا

...........

از باغ مي برند چراغانيت کنند
تا کاج جشنهاي زمستاني ات کنند
پوشانده اند صبح تو را ابرهاي تار
تنها به اين بهانه که باراني ات کنند
يوسف به اين رها شدن از چاه دل مبند
اين بار مي برند که زنداني ات کنند
اي گل گمان مکن به شب جشن مي روي
شايد به خاک مرده اي ارزاني ات کنند
يک نقطه بيش بين رحيم و رجيم نيست
از نقطه اي بترس که شيطاني ات کنند
آب طلب نکرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه ايست که قرباني ات کنند

دستها به سوی آسمان و چشمها به دنبال رنگ خداست.

باران اشک جاری است و لرزشی عجیب بر شانه ها

در انتظار... تنهای تنها. گوشه ...

امروز دیگه دارم میرم.

معلوم نیست کی برگردم. احتمالاْ هم نه یقیناْ اونجا امکانات برای آپ کردن ندارم.

دعام کنید

دو کوهه السلام ای خانه عشق

سلام ما به تو میخانه عشق...

هرچند که دو کوهه نیستم. اما اونجا رو خیلی دوس دارم.به احتمال خیلی زیاد بستان باشم. بیمارستان امام حسن. اومدید سراغی هم از ما بگیرید

این روزها گرفتار تر از روزهای قبل به دنبالا سایه های نا مقهوم در حرکتم.

 پاهایم سست و دستانم نا توانند. آرامش آسمان آبی حسرتم را بر انگیخته.
چرا هوا دیگر ابری نمیشود؟
شاید هر چه ابر است در آسمان دل من جمع گشته
و طوفان خیالات آن هار ا به این سو و آن سو میکشاند